Mniej więcej na początku września, struta po zjedzonej dzień wcześniej pizzy, wstałam o 6 rano i powiedziałam: dość. Nigdy więcej nie doprowadzę się do takiego stanu. I poszłam biegać. Przebiegłam AŻ kilometr. Czułam się jak nowo narodzona, a biegłam zaledwie kilka minut…

Nigdy nie lubiłam biegać. W ogóle nie lubiłam się ruszać. Świadomie za aktywność wzięłam się po ciąży, bo była to dla mnie odskocznia od matczynych obowiązków. Ale bieganie to była dla mnie zawsze najgorsza z możliwych katorg. Robiłam jeden, podstawowy błąd: biegłam przez kilometr jak dzik, do zrzygania. Po kilometrze wypluwałam płuca i klęłam jakie to bieganie jest beznadziejne i w ogóle najgorsze. Tym razem było inaczej. Drugie podejście do biegania zaliczyłam w piękny, słoneczny dzień. Biegłam z słuchawkami na uszach, podziwiałam wszystko co wkoło. Drzewa, błękitne niebo, startujące i lądujące samoloty. Inny świat. Najpierw trzy kilometry, później pięć ale z małymi przerwami. Wszystko wolnym tempem, bez patrzenia na czas. Biegłam, żeby się delektować, żeby się zachwycać i odpocząć. Wbrew pozorom nie mam idealnego życia i borykam się z jednym zajebiście trudnym problemem. Bieganie i podziwianie tego co w koło, zatapianie się w muzyce, okazało się moją terapią. Terapia najlepszą z możliwych.

Pewnego dnia mnie natchnęło – może pobiegnę z innymi ludźmi? Nie mam kondycji pozwalającej na maraton, ale jakaś piątka na start byłaby idealna. No i znalazłam. W ramach PZU Maratonu Warszawskiego, tego samego dnia organizowano również T-Mobile Bieg na Piątkę. Totalnie nie myślałam o za i przeciw. Stworzyłam konto na stronie, zapisałam się i opłaciłam od razu pakiet startowy. Kiedy na drugi dzień, na chłodno zdałam sobie sprawę z tego co zrobiłam, zesztywniałam ze strachu i oblał mnie zimny pot. Moja pieprzona reakcja na każde wyzwanie w życiu, na każde nawet najmniejsze wyjście ze strefy komfortu. Dobrze, że wszystko było już opłacone i zaklepane, bo klasycznie po dłuższym namyśle, po prostu bym sobie to wybiła z głowy.

Na dzień przed biegiem i rano już w dniu biegu, trzęsłam się ze strachu jak galareta. Bolał mnie brzuch z nerwów i było mi niedobrze. Nie chodziło o dystans 5 km. Chodziło o zrobienie czegoś innego. Wspólnie z innymi,obcymi ludźmi, a ja jednak zawsze aspołeczna. Chodziło o zrobienie tego wśród tych ludzi, ale jednak w POJEDYNKĘ, bez kompana, który pobiegłby ze mną. A ja nie umiem podejmować się nowych rzeczy sama. Jestem kozakiem jak mam kogoś obok, a sama jestem taką trochę ułomną jednostką, która podpiera ściany. Ale nie było odwrotu. Drogi były zablokowane, brak możliwości zaparkowania. Familia wyrzuciła mnie z auta dużo dalej i klasycznie zostałam ze swoim wyczynem sama. I na starcie i na mecie… Przed biegiem popłakałam się z nerwów w plastikowym „tojtoju”. Ale ten płacz mnie oczyścił. Powiedziałam sobie: robisz to dla siebie. Tylko i wyłącznie dla siebie. Uśmiechnęłam się i czekałam na start. Ja pier…lę. Jak mi było ciężko. Nie wiedziałam jak szybko biegnę, ale miałam wrażenie, że chyba za szybko, bo męczyłam się okrutnie. Po 3 kilometrach czułam, że totalnie wszyscy mnie wyprzedzają, ale biegłam. Było pięknie, świeciło słońce, było mi nawet trochę za gorąco. Przy 4 kilometrze myślałam, że umrę i powiedziałam sobie, że w dupę z tym, nigdy więcej. Ale na mecie mimo wszystko czułam zajebistą satysfakcję, uniosłam nawet ręce w górę, przekraczając magiczny napis META. Chciało mi się płakać ze wzruszenia, bo jak to… ja? Która całe życie nosiła karteczki ze zwolnieniem na WF? Ja, dla której jedyną aktywnością w liceum było przemieszczanie się od klubu do klubu i scrollowanie fejsa po nocach? Serio, ja?!

Okazało się, że mój czas wynosił 26 minut, a normalnie piątkę pokonywałam w około 34 minuty. To duża różnica. 291 miejsce na prawie 1500 kobiet i 1221 na prawie 4 tysiące osób. Dla mnie, świeżaka, to był wynik nie do pomyślenia. Na drugi dzień po biegu, dostałam PMS życia, gorączkę i takie grypowe objawy. Wyszedł mój stres, wyszło przeziębienie i wyszło zmęczenie materiału. Przez cały tydzień nie ruszyłam nawet palcem. Za to wczoraj przebiegłam pierwszą swoją w życiu dyszkę… 10 kilometrów.

Ten bieg na piątkę, był dla mnie czymś więcej niż tylko bieg. To było przełamanie swoich słabości i stawienie czoła strachowi, który jest mam wrażenie nieodłącznym towarzyszem mojego życia… Kiedy przebiegłam metę, miałam taką myśl, że teraz dam sobie już radę ze wszystkim. Naprawdę. Bo ja jestem człowiekiem niezwykle silnym i szczęśliwym, ale borykam się z trudnościami, które praktycznie codziennie próbują mnie emocjonalnie zabić. I to bieganie tak trochę mnie od tego ratuje. Czasem czuję, że jestem już na skraju, że za chwilę już nie wytrzymam i wtedy wbijam się w legginsy, zakładam adidasy, odpalam muzykę i biegnę. I czuję się totalnie oczyszczona, wolna. Biegnę i wiem, że kurde – wszystko będzie dobrze. Zawsze wracam z biegania z totalnie nowa energią, powerem i motywacją. Bo wiem, że nawet jak mi się wszystko spierdoli, to ja sobie z tym doskonale poradzę. Ja po prostu nie widzę innej opcji. Ze szczęściem mi do twarzy i nie zamierzam go sobie odebrać. Chyba nauczyłam się żyć szczęśliwie pomimo rzeczy, które są w moim życiu totalnym niewypałem…

i tak właśnie chcę żyć.

Author

Jestem internetowym twórcą i właścicielką firmy marketingowej. Prowadzę autorskie warsztaty rozwojowo-relaksacyjne dla kobiet. Od 6 lat zajmuję się prowadzeniem strony internetowej, która całkiem niedawno zmieniła swoją nazwę. Przez ostatnie lata działałam pod nazwą MAMALA. Obecnie tworzę pod własnym imieniem i nazwiskiem. Piszę o świadomym i zdrowym życiu, o jego blaskach i cieniach. Pomagam tysiącom kobiet odnajdować równowagę i harmonię w swoim życiu.

14 komentarzy

  1. Przebiegłam dzisiaj swoje pierwsze pięć kilometrów i czuję dumę jak nigdy, więc mogę się tylko domyślać co ty czułaś! Super!

  2. Ja od dawna bałam się podejść do zdania prawa jazdy. Ilekroć miałam iść na jazdę, sztywniałam ze strachu. Jakimś cudem przeszłam kurs, ale kiedy przyszło co do umawiania egzaminu – blokada. Na samą myśl jest mi niedobrze. Wydaje mi się, że ja już sama sobie za bardzo to tak zobrazowałam, że po prostu ciężko mi teraz zmienić nastawienie. Nie wiem jak to zmienić. Bardzo proszę o pomoc.

    • No i sama napisałaś w czym tkwi problem – już taki masz obraz tego wszystkiego, że ciężko to zmienić. Musisz nad tym pracować, znaleźć na siebie metody, które pomogą Ci choć odrobinę zmienić podejście – nawet z takimi rzeczami można pójść do psychoterapeuty. Ja chwytam się twórczych wizualizacji, afirmacji i mi to pomaga, ale wiem też, że nie każdy ma w sobie tyle motywacji i przede wszystkim wiary, by się tego chwycić. Trzymam za Ciebie kciuki :*

  3. Ala gratulacje :) Ja myślę pomału o dyszce, ale… chyba muszę jak Ty, spróbować najpierw tak sobie bez ciśnienia, czy w ogóle jestem w stanie. Boję się, że to dla mnie jednak ciut za długi dystans… :/ Póki co biegam piątki i nawet mniej się już męczę…

    • No kochana, na dyszkę przyjdzie czas! Póki co bądź dumna z piąteczki i z tego, że jak piszesz, męczysz się coraz mniej – czyli progres jest! To najważniejsze :*

  4. a mi ciagle wciaz ciezko przelamac strach :( nie umiem wyjsc do ludzi, nie umiem wyjsc ze strefy komfortu… i bardzo mi z tym zle. dusze sie, zle mi ze soba… a ruszyc nie umiem… co robic Ala ???????

    • Kasiu… metoda małych kroków – zacznij od uśmiechu do nieznajomego, od zapytania o drogę, godzinę… później przyjdzie czas na pogadankę z kimś w sklepie… ja się na początku wręcz zmuszałam, a teraz ludzie mi mówią, że jestem taka „przebojowa” O.o Dasz radę kochana, wierzę w to. Uwierz w swoje możliwości i zacznij działać mimo strachu. Pomalutku, drobnymi kroczkami do celu… :*

  5. Ciągle nam pokazujesz, że można wszystko !!! Dziękujemy! Pokazujesz, że wszyscy jesteśmy sobie równi i sami stawiamy sobie ograniczenia, że ktoś może mniej ktoś więcej <3 A tymczasem jak bardzo się chce, to można zrobić naprawdę wiele. Warto marzyć <3 Dzięki Tobie w to uwierzyłam :* :* :*

  6. Anita Smudzińska Odpowiedz

    No i znowu to robisz. … Kobieto my chyba mamy jakieś pokrewne dusze…😻
    Gdy czytam Twój kolejny zaje..sty tekst 👍🌷🌷🌷🌷, to czuję jakby był napisany o mnie.
    Serio.
    Kurczę no! Też jestem jakimś „pieprzonym” alienem i obawiam się każdej inności, czegoś nowego, nieznanych ludzi staram się omijać tzn. Idę na ulicy uśmiechem podaruj drugą osobę i idę dalej…. To oczywiste, ale jakiś bliższy kontakt – „nie dziękuję „.
    Jakoś chyba się obawiam reakcji innych na moją osobę.. Że się nie spodobam itd…. No ale wracając do tematu …
    Ostatnio…. Kilka dni temu wyszłam ze strefy komfortu i poszłam do fundacji Ekspert-Kujawy zapytać czy są może jakieś szkolenia dla mnie (myślę sobie popytam może coś tam będzie a jak nie to jeszcze lepiej….)
    A tu Pani mi odpowiada rach ciach , dobrze że dzisiaj przyszłam, bo akurat ostatni dzień na zapisy … Bach, dokumenty do podpisania, bach klamka zapadła jestem na szkoleniu…. I już. Jestem taka zadowolona 😊
    Będę mogła zdobyć kolejne kompetencje, powyższe je, mam nadzieję, że dostanę się potem na staż…Pracuje nad sobą i to się liczy! Boję się jak cholerka, nie wiem jak mi to pójdzie, jaka będzie grupa.. Ale poradzę sobie… Bo jak nie Gang Mamali to kto???!!! 😎 ❤️ 😘

    • Anitka skarbie… !!! <3 Zdecydowanie jesteśmy pokrewnymi duszami, przekonałam się o tym już nie raz po Twoich komentarzach haha! :D :* Ja bardzo często mam tak, że mam się za głupszą, więc boję się bliższych kontaktów, tego, że nie będę miała nic ciekawego do powiedzenia. Okropne to jest!! :/

      Co do szkolenia - to rewelacja! Widzisz, wszystko dzieje się po coś, super, że się tam wybrałaś :* Mam nadzieję, że mimo strachu poradzisz sobie ze wszystkimi wyzwaniami! Trzymam za Ciebie kciuki - jak zawszeee moja kochana! :*

Napisz komentarz

Zapisz się na newsletter

Jeśli lubisz dostawać listy - to ten newsletter jest dla Ciebie! Zostaw swój e-mail, a ja raz na jakiś czas odezwę się do Ciebie z porcją przemyśleń, przepisów i inspiracji... może któraś z nich odmieni Twoje życie. Co Ty na to?